تبلیغات

شروع می کنیم به امید اینکه بتوانیم ادامه دهیم - چرایی قیام امام حسین (ع) (قسمت اول)
هرچه از دستمان بر می آید انجام می دهیم

چرایی قیام امام حسین (ع) (قسمت اول)

یکشنبه 20 آذر 1390 11:12 ق.ظ

نویسنده : نسل سوم
ارسال شده در: هیهات من الذله ،

پرسش: آیا قیام امام حسین(علیه السلام) و کشته شدن وی توسط یزید به دلیل دعوی خلافت و تصاحب ریاست نبوده است؟

پاسخ: دفاع از اسلام، و عمل به وظیفه تنها دلیل قیام حسین بن علی(علیه السلام) بوده و آن حضرت هیچ گاه در پی کسب قدرت، مقام خلافت، حب جاه و ریاست نبوده است. پشتوانه این ادعا دلایلی از قرآن مجید، حدیث و نیز عقل و منطق می باشد.

* خداوند در قرآن مجید می فرماید:...

پرسش: آیا قیام امام حسین(علیه السلام) و کشته شدن وی توسط یزید به دلیل دعوی خلافت و تصاحب ریاست نبوده است؟

پاسخ: دفاع از اسلام، و عمل به وظیفه تنها دلیل قیام حسین بن علی(علیه السلام) بوده و آن حضرت هیچ گاه در پی کسب قدرت، مقام خلافت، حب جاه و ریاست نبوده است. پشتوانه این ادعا دلایلی از قرآن مجید، حدیث و نیز عقل و منطق می باشد.

* خداوند در قرآن مجید می فرماید: إِنَّما یرِیدُ اللهُ لِیذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیتِ وَیطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً; «خداوند اراده نموده است که هر ناپاکی و رجسی را از خاندان نبوت بزداید و شما را از هر عیب و نقصی پاک و منزه گرداند.»(1)

بسیاری از علمای اهل سنت از قبیل: مسلم، ترمذی، ثعلبی، سجستانی، سیوطی، حموینی، احمد بن حنبل، زمخشری، بیضاوی، ابن اثیر، فخر رازی و عسقلانی در تفسیر این آیه آورده اند که: این آیه درباره پنج تن آل عبا یعنی: محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین(علیهم السلام) نازل گردیده و آن ها از هر رجس و پلیدی پاک و مبرا می باشند.

از طرف دیگر، چون پیامبر می فرماید: «محبت و دوستی دنیا، راس تمام بدیها و خطاها است»(2) پس قطعاً اباعبدالله الحسین دنبال چنین ریاستی نبوده و اگر کسی عمداً و عالماً آن حضرت را دنیا طلب بخواند، یقیناً منکر قرآن مجید شده است.

* اگر قیام ابا عبدالله الحسین(علیه السلام) علیه یزید، جنبه جاه طلبی و ریاست دنیوی داشت، رسول الله(صلی الله علیه وآله) دستور به یاری و کمک ایشان نمی داد. شیخ سلیمان بلخی حنفی در باب60 ینابیع الموده از بخاری از قول انس بن حارث از پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) نقل می کند: «به درستی که پسر من یعنی حسین در سرزمین کربلا کشته می شود. پس هر کس از شما که در آن روز حاضر باشد باید به حسین یاری رساند»(3) و ادامه می دهد: «انس بن حارث به طرف کربلا رفت و به دستور پیغمبر عمل کرد و با اباعبدالله الحسین(علیه السلام)کشته شد.»

* اگر کسی دعوی ریاست داشته باشد و بخواهد علیه دولتی قیام کند، ابتدا باید به فکر جمع آوری لشکریان ورزیده و مجرب باشد. عقل و منطق حکم می کند که با نظامیان ماهر به میدان جنگ برود و در صورت پیروزی و غلبه بر دشمن و آرام شدن اوضاع، خانواده اش را به محل حکومت فتح شده ببرد. در نتیجه مدعی ریاست، باید از بردن همسر، فرزندان، کودکان خردسال، زنان باردار و نوزادان شیرخواره به میدان کارزار اجتناب نماید. اما حرکت دسته جمعی امام حسین(علیه السلام) با خانواده و بچه های خردسال و شیرخوار، دلیل دیگری است که آن حضرت، قصد ریاست و خلافت ظاهری و غلبه بر دشمن را نداشته است. آبیاری شجره طیبه «لا إِلهَ إِلاَّ اللّهُ» که جد بزرگوارش پیغمبر(صلی الله علیه وآله) و پدرش علی(علیه السلام) به او سپرده بودند، تنها هدف ایشان بوده است. زیرا شجره طیبه ای که از پیغمبر به جای مانده بود به دست قومی افتاده بود که به هیچ چیز اعتقاد نداشتند.

برای مثال در زمان عثمان ـ خلیفه سوم ـ که دست بنی امیه باز شده بود و زمامدار امور حکومت شده بودند، روزی دست ابو سفیان را که در آن هنگام نابینا بود گرفته و به مجلسی آوردند تا به عنوان بزرگ قبیله سخنرانی کند. او با صدای بلند گفت: «ای بنی امیه، دولت بی پایان خلافت را به دست گیرید که نه بهشتی در کار است و نه جهنمی. ای بنی امیه بکوشید و خلافت را مانند گوی به دست آورید. قسم به آن که (بتها) قسم می خورم پیوسته برای شما آن را آرزو می کرده ام. آن را دست به دست به اولاد خود به ارث برسانید!»(4) چنین قوم ملحد و معاندی زمام حکومت اسلامی را به دست گرفته بود و ریشه اسلام و توحید را می خشکانید.

می توان گفت:

 امام(علیه السلام) با یک تیر سه نشانه را هدف قرار داد:

1 ـ با بیعت نکردن خود، یزید را به رسمیت نشناخت.

2 ـ حجت را بر مردم کوفه تمام کرد.

3 ـ با شهادت مظلومانه خود اسلام را زنده و پاینده ساخت.

پس می توان گفت با دعوت های پیاپی مردم کوفه بر حسب ظاهر وظیفه ساقط کردن قدرت بنی امیه بر دوش امام آمد ولی امام از عالم غیب مطلع بود که انتهای راه شهادت است.

سپس برای قوت قلب آنان حقیقت را آشکار نموده و گفت: جدم رسول الله(صلی الله علیه وآله) را در خواب دیدم که به من فرمود: «به سوی عراق خارج شو، به درستی که خدای تعالی می خواهد تو را در آنجا کشته ببیند.»(5)

ایشان در پاسخ به آن هایی که می پرسیدند چرا زنان و کودکان را با خود می برید گفت: جدم فرمود: «خدای تعالی می خواهد آن ها را در آنجا اسیر ببیند.»(6). پس به امر او زنان و فرزندان را به آنجا می بریم.

این بدان معنا است که شهادت شهیدان کربلا و اسارت اسیران، متمم و مکمل یکدیگرند. اسرا پرچم مظلومیت شهدا را بر دوش می کشند و به شام می برند تا ریشه خلافت و قدرت یزید را بر کنند. همان طور که در مجلس قدرت و جشن پیروزی یزید،خطابه های حضرت زینب و سیدالساجدین، مردم را بیدار و اساس سرنگونی بنی امیه راپایه ریزی کرد و نهضت ضد امویان آغاز گردید.

1  . احزاب (33): 33

2  . الخصال، ص25 ; عدة الداعی، ص211 ; شبهای پیشاور ص535 «حبّ الدنیا رأس کلّ خطیئة».

3  . ینابیع المودة لذوی القربی، ج 3، ص8 ; ترجمة الامام الحسین(علیه السلام)، ص247 ; شبهای پیشاور، ص535 «إنّ ابنی هذا یعنی الحسین یقتل بأرض یقال لها کربلاء فمن شهد ذلک منکم فلینصره».

4  . یا بنی أمیة تداولوا الخلافة فإنّه لا جنّة ولا نار.

یا بنی أمیة تلقّفوها تلقّف الکرة فوالذی یحلف به أبوسفیان ما زلت أرجوها لکم ولتصیرنّ إلی صبیانِکم وراثةً.

5 . اللهوف فی قتلی الطفوف، ص85 ; شبهای پیشاور، ص539 «أُخْرُجْ فَإِنَّ اللهَ قَدْ شاءَ أَنْ یراکَ قَتیلاً».

6  . لواعج الاشجان، صص73 و 254 ; ینابیع المودة لذوی القربی، ج 3، ص60 ; شبهای پیشاور، ص540 «إِنَّ اللهَ شاءَ أَنْ یرَاهُنَّ سَبایا».

برگرفته از کتاب شبهای پیشاور با زحمت جمعی از نویسندگان

ادامه دارد.....




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: دوشنبه 21 آذر 1390 11:59 ق.ظ